| lyric | 1. S' lit es Dörfli zmitts in Bäume und umkränzt vo Feld und Wies; schöner loht sich gar nüd träume, als viellicht nos Paradies. Wenn is gseh, so lieb und fründli, möcht i singe früh und spot:
Grüess die Gott, mi liebi Heimet, liebe Heimet, grüess die Gott!
2. Und i großem Festverlange isch’s mer worde wanderfroh, bin for’s Dörfli usse gange und ha von em Abschied gnoh, ha de Huet no gegem g’schwunge und ha g’sunge frisch und flott:
3. Aber i ha doch mi troge, wie deheime isch’s halt nie; heimwärts wär denn gern i gfloge, s’isch mer worde, weiß nüd wie. I hag’sunge wie d’chast singe, wenn der s’Herz vor Heimweh schloht:
4. Won i hei bi us der Fremdi und zum Dörfli wieder cho, het’s mi, daß i denkt ha: Schämdi! so uf eimol über noh; Aug’ und Herz sind überloffe, g’klunge het’s is Obedrot: |