| lyric | 1. s' Läbe isch en Traum, doch d’ Mensche merkets kaum, und gsehnd di’s endli i, denn isch de Traum verbi. Glück verbricht wie Glas, doch über alls wachst Gras, bricht dir vor luter Schmerz fascht s’ Herz.
Stägeli uf, Stägeli ab, juhe! s’ goht doch im Läbe nüd immer nur abe, uf eimal goht’s wieder durs Stägeli ufe wie nüd, zur Zit.
2. Wenn i luschtig bi, denn fallt mir plötzlic i: Mis Schätzli seig nüd treu, so eistig furt elei. Aber denn dänk i: Bi ihm wirds au so si. So dänket beid für sich as glich. |