| lyric | Wie die graue Bäbel schlyche, kalt und schwär, dur die stille Strosse stryche si derhär, uns si stecke d’Händ, die nasse, iber alles uus, decke d’Gärte, d’Boim und d’Wägli, ’s allerhinderscht Huus.
Wie händ d’Blettli gspilt vorusse, gäl und rot und wie lige si jetz dusse styff und tot! Liebi Sunne, kumm doch wider, haiss der Näbel goh und mit dyne goldige Strahle mach is wider froh! |