| lyric | 1. Der Seppli, der Liimel, äu nit grad der Hellscht,
är cha nyt derfir das isch gwiss.
Si hend ä as Zwirgel äs bitzli h häiss paadet:
jetz Veegäli schtirb oder friss!
Täät Tummhäit äü nur grad äs bitzäli weh,
käis Pilvärli nitzti da nyt,
vor Schmärzä da chenti der Seppli chüüm liggä,
het näiwä-n äs Reddli verhyt:
O Seppli, dü settisch uf d Alp
äs fäälinä doobä-n äs Chalb,
drum SEppli, müasch üfä-n uf d Alp,
de hends uf der Alp äü äs Chalb!
2. Der Seppli schtygt $is Abeds ds Läiterli üf,
will hinäd zum Vreenäli z Chilt,
äs gid em äs Schwarzes mit Pranz und mäint de:
„Gäll Seppli, dü tüäsch mer nit z wild!“
Är süüft de der Kaffee, säit: „Tankä, güät Nacht!“
ud tüüseet am Fäischterli züä.
Lüäg, ds Vreeni ertäibet, riäft: „Häüws doch, dü Esel,
und blas dü miär chryzwyys i d Schüäh!“
3. Ä Fräu het der Seppli de glyych nu erwitscht, '
diä het i der Hochzytnacht gsäit:
„Diä alläriherrlichschti Nacht sell äs syy,
der Hiimel, är glänzi vor Fräidl“
Der Sepp gaat a ds Fäischter, lüägt üüsä zum Hüüs
und d Fräu gläubt, äs träff si der'Schlagg,
sie gheert, wiä-n är fli'iächet: „Jaa Tyyfel, derr glänzt,
schlaf gschyyder, shäuwt abbä, was s magg!“
4. Wo schpeeter der Seppli a d Himelstiir chunt,
der Petrus, är gschäuwet der Ma:
„Jetz byycht mer, bevor der da ds Teerli üftüä,
hesch dunnä mängs Schätzäli gha? “
Der Seppli berchunt zerscht ä fyyrrotä Grind,
säit: „Petrus, jetz bräms de und halt!
Ich säägä der s gwiss und äf Ehr, äs isch wahr,
käi andri als myyni, diä Alt!“ |