| lyric | 1. Es Büebli hed es Meitli gfunde am letschte Sunntig uf em Tanz hütt hed är s’Fazzaneetli bbrunge und jetzt isch ihres Glück scho ganz; si sitzed i der warme Chammer und drückid fest enand jetzt d’Hand, är streichlet s’Bäggli, fin wie Sammet, äs gid es Schmützli ihm zum Pfand.
De Choorb ad Schnuer, und abe uf d’Strooss, Chröpfelimee, Chrööüfelimee, mir müend no wyt, und de Hunger isch gross, Chröpfelimee, Chrööüfelimee. |