| lyric | 1. I gseh di lang scho i dä Träume, Sihlsee, Bärgwasser klar und blo; und wien äs Lüftli chunt cho fäume, äs Morgenäbeli dervo; und wie das a dä Tannebäume uffstygt und äntli muoß vergoh.
2. Das git ä See für mynesglyche, wo gäre bloi Wasser hend, und gäre tüend dur d’Stuude stryche, wo still und heimli Rose stönd. Wo ’s Aug voll hend vo Zaubersprüche, as d’Wasserfraue ufechönd.
3. O Seeli, villicht g’sehn is nümme wie d’spieglist mys grüen Heimedland! Wie gäre köirt i d’Gloggestimme, wänn s’spot druf g’speisted umenand. Dä wett i wyt driuse schwimme, bis löscht im Härz d’r Heiwehbrand. |