| lyric | 1. Mi düecht i gsei mis Müeti
no gäng vor am’r stoh,
wie-n-ig, d’r Sack am Buggel,
ha von ihm Abschied g’no.
Chum bini z’Wägli abe,
hets’ lisli nacha g’rüeft:
„Schrib de gli!“
2. Bim letzte Hus am Fänster
het’s Meiestöckli g’ha;
doch sälber d’schönste Blüemli
isch g’stande hintedra.
Es reicht mer z’Händli ufe,
het lisli zue m’r g’seit:
„Schrib de gli!“
3. Hüt chum i us d’r Frömdi
id’s alte Dörfli hei.
Wo mueß i d’s Müetti sueche?
Mir seit’s e wyße Stei.
U d’s Meitli het en andre!
Wär rüeft m’r jetz no zue?
„Schrib de gli!“ |