| lyric | 1. Of de Berge möcht i lebe, of de Berge möcht i si; d’Senne juchzid nöd vergebe, s’mueß doch öppes loschtigs cho, Wenn de Früehlig isch doben ond d’Alperösli sönd cho, jo! do will i denn mit Freude mit dene liebe Chüeli goh.
2. Bhüet-i Gott, ihr liebe Lüütli, d Senneglogge tönid scho; fahr jetzt wieder zue mim Hüttli, d Chüeli chönnd enander no! Ond i mach mi no loschtig dei ufi, dei off d’Weid, ond i juchzen au, ond johle i mim hübsche Sennechleid.
Bin i denn mit mine Chüeli dobe uf der Alpeweid, wenn si grasid, singid, springid, schaff i denn mit Luscht und Freud. Tue de mälche und chäse, loh d’Chüeli us und y, mache fröhli mini Gschäftli und bi z’friede a deby.
3. Off em Bergli möcht i bliebe, möcht recht lang dei obe se; doch de Sommer flücht scho wieder, goht au gär so schnell vorbi. Ach, es chaltet scho ond ödet, die Nebel chrüüchet im Tal, ond so fahr i wieder abi, chönd au wädli Lobenall. |