| lyric | Hebs schöön. So grüezt im Fryde,
so grüezt der Inn mit trauter Stimm
der Lärchawald winkt druuf und ruuschet:
„Goon rueig, Fründ, i waiß und schwyg!“
Der Bergspitz grüezt zum Waser aaba,
und d Kircha, wo dernääbet stoot,
bis wyt, ganz wyt im blaua Schimmer
e Stimm vu überaal häär kunnt.
I kenn dia Stimm und han si gäära
sit myna früeschta Buebajoor.
O haimet, my Haimet, i kann dier nit sääga,
wia schwäär as isch, wyt vu dier furt.
En alte Wuntsch gsiet hüt d Erfüllig:
I kuma hai zu dier und rueb.
Du gisch em müeda Gaischt nöü Frischi,
machsch d Glyer stark
und ds Herz voll Muet. |