| lyric | Frisch aussa wias drin is net kriacha am Bauch ins Gsicht schaun und d’Händ gebn is Obaöstreicher Brauch. Mostschädln, wern ma gnennt, Respekt hat, wer uns kennt, bibt’s wo a Rafarei, da san ma glei dabei, mia lassn uns net biagn, dös soll nur wer probiern, na der kann unsre Fäust glei gspiern.
San lusti volla Kern und d’Diandln ham ma gern, kennan koa Kriacherei mia lebn ganz sorgenfrei, dazu a offnes Herz, a Gfühl für jeden Schmerz, so is da Brauch bei uns, da hoam. Drum san ma stolz auf unser Landl, da gibst halt Leut, han a Schneid jederzeit, und weil’s guat gratn, gibt’s viel Soldaten, des is fürs Landl a Ehr und a Freud.
Mei Obaöstreich hab i gern, und i lass mas a net wehrn, denn an der Donau und am Inn, da herrscht a gmüatlich froher Sinn. |