| lyric | Es git nüd Schöiners uf der Wält, As eis i Schatte zligge. Und z’luege übers sunnig Fäld, Bis um eim ume d’Wält vergoht; Bis d’Seel i d’Auge ufe chunt, Wie a zwei offni Schybli, Und teuff i bloe Himel stunt.
Und bis sä si i Himel lot, Wo ihres Fäkli glitzred, Wie ’sd Stärneli im Obedrot. Wil sövil Säligkeit druf sunnt. Lang glänzed d’Auge nu dervo, Äs wie zwei stilli Schybli, Hät d’Seel is Härz dr Heiweg gno. |