| lyric | 1. O Vatter Du ob Häärd und Tische,
mer tanged der für Milch und Brot
und au wänn D’eim witt drunder mische
es Blatt vu Hungerchruut und Not.
2. Nu bhüet im Volch doch d’Seel am Meischte
und wyt lass ds Häärz ob ängem Guurt.
Uf Hertholz cha mä öppis leischte,
wo ds Polschter alls verwiegle wuurd.
3. Der Lyb vergaht, mues undre Bode,
und nidsi gaht au Huus und Hab
zur Seel heb Soorg, ass ussem Chnode
nuch d’Rose blüeht uf üüsre, Grab. |