| lyric | 1. Du bisch die grossi Wältegwalt,
wo d’Stäärneböge misst
und doch keis Mäntschechind vergisst.
Sobald es Gschöpf i ds Eeländ fallt,
so büütisch du em Hand und Halt.
2. Mer sind versüücht vu faltschem Stolz
und meined, wunderwas
mä gschaue chänn dur gschliffes Glas.
Mer schüüsed stäärnezue der Bolz
und gsähnd halt gly: ’s blybt irdisch Holz.
3. Was irdisch isch, muess bodewärts,
uf d’!arde zrugg zur Reuh,
zeerscht druuf, dänn drunder sibe Schueh.
Vilicht as eerscht im Todesschmäärz
zum Vogel wird es Mäntschehäärz.
4. E Tuube, wo am Oschterfäscht
der Wääg zum Himmel findt.
Und wär si lahm und wär si blind,
der Härrgott git us Gnad der Räscht,
wänn eis em „Vater!“ seit as Chind. |