| lyric | 1. Bi wilde Gwitter stühnd d'Chnächt wie Ritter
i Stifle hööch im Sand.
Mä stämmt und stoost und sticht,
as d’Stange schier verbricht,
und holt sis Holz a ds Land.
I weiss e Flösser, der isch vil grösser
as du und ich und Alls.
Wo si Haagge paggt,
si Chnochechnode zwaggt,
dett bricht wie Holz e Hals.
2. Der Fluss vumsäbe Flössvogt isch ds Läbe.
Hohl Nusse wirfts a Strand,
au gfuulets Laub und Stroh.
Wer Gwicht hät, gspüürt halt
froh im Zug si feschtio Hand.
Und schwimmt as Stryter i Wirble wyter,
bis neimetwo e-n-Aarm us Wydestuude chunnt:
Jatz land, ’s isch dyni Stund!
O, dass dänn Gott erbarm! |