| lyric | 1. De Seebueb ischt vo gsundem Holz,
das wird der jede sääge.
Im Sumer bi der grööschte Hitz,
bi Froscht, bi Wind und Rääge,
so staad er a sym Rääberai,
er grochset nüüd, er macht käs Gschrei,
er weiß me mues si lide.
De Seebueb ischt vo gsundem Holz.
2. De Seebueb häd e fröhlis Gmüet,
me chas in Auge lääse.
Au wänns em na so chrutig gaad,
er macht kä grooses Wääse.
Er byßt uf d’Zäh und tänkt deby:
’s chunt wider besser pfyfe dry!
Wer wett de Chopf la lampe!
De Seebueb ischt vo gsundem Holz.
3. Er häd sys Häärz am rächte Fläck,
tued d’Wöörtli nüd abwääge,
er macht ke groose Kumplimänt,
er seid, was er wott sääge!
Es töönt zwar mängsmaal e chli ruuch,
ja nu, das ischt am See de Bruch,
da mues me si dra gwäne.
De Seebueb ischt vo gsundem Holz.
4. Und wänn sysn Schatz verdure gaad,
so tued er nüd derglyche.
ER schilet em vo wytem naa,
wie wänn er sie wüürd schüüche.
Wäg dem märkt ’s Maitli glych was lands,
und ’s näächschtmaal uf emChilbitanz,
wirscht gseh, so pütschets zäme!
De Seebueb ischt vo gsundem Holz. |