| lyric | O Schwyzerland! Verby ist dy alt Zyt. Dy Sproch, dy heimelige Brüch, Und was eim wärmmt wie ’s Chileglüt; Eim nährt wie Ankebrüt, Was eim am Härz wir ’s Göifli lyt.
O Schwyzerland! Dy Farbe wend vergoh; ’s rot Zeije mit em eyße Chrüz, Mer hand dra glaubt, mer sind em no. Äs eifachs Tue und Lo, Und d’Fryheit au, sind mit is cho.
O Schwyzerland! Und stell di jetzt nümme ’s glych. Es chunt ä nagelnüi Zyt; Si hät ä and’re Schritt, und ninnt is weidli mit.
O Schwyzerland! I gseh di wie dr Mo, Wo um mys Wiegli d’Träum hät gschläukt, Langsam im nüe Tag vergoh. Was hunt ächt öppe no? Jä, chäm was well, mer wend em bstoh. |