| lyric | S git öppis, s isch finer
as s allerfinscht Gwäb,
und doch isch es stercher
as isigi Stäb.
S isch früscher a s Bluescht,
wo am Öpfelbaum stoht,
wie Schnee uf de Bärge,
wo nümme vergoht,
bald bitter wi Galle,
bald süesse as Hung,
s läbt mängs hundert Johr
und blibt allewil jung.
s isch höcher as d Stärne
und teufer a s Meer:
Was müesst mer au afoh,
wenn d Liebi nid wer! |