| lyric | 1. Mir Winterthur Chinde händ mitenand e tüüfi Freud,
die Groß und Chly tuet fescht verbinde
wie ’s Schwyzervolch de Bundeseid;
’s isch ’s Heimetgück, ’s gilt Winterthur
mer sind em treu au ohni Schwur
’s isch ’s Heimetgück, ’s gilt Winterthur!
2. Umchränzt vo Wald und Wiese
lyt’s bettet in e fruchtbars Tal;
vo jedem Hügel möcht me’s pryse
und lache wie de Sunneschtrahl
im Heimetglück vo Winterthur
’s isch d’Freud vom Schtätder und vom Puur
’s isch ’s Heimetgück, ’s gilt Winterthur!
3. Und eusi Auge lüüchted, will mir sind vo de Arbetsschtadt,
wo i der Wält devo wird prichtet.
Vom Rüehme werded mir nid satt;
mer wänd au schaffe, finde d’Schpur
für’s Heimetglück vo Winterthur! |