| lyric | 1. I dänke zrugg a' 's Dörfli chli,
das id e Bärge lyt,
und ’s dunkt mi, ’s chönn bnit mögli si,
as syg so färn und wyt.
Gseh üsri Kirche üsres Huus,
als wär’s erscht geschter gsi,
woni allei dur ’s Strößli us
i d’Frömdi zoge bi.
2. No immer isch’s mer,
d’Mueter müeß dört näbem Garte stoh,
sie gäb mer leschti Abschiedsgrüeß
un dlueg mer truurig no.
Und mängisch ghör i ’s Bätzytglüt,
als töntis vo dahei,
de isch’s mer, trotz de fremde Lüt
i sig nümm so n’allei. |