| lyric | 1. Juheia, de Winter ischt gflohe-n und i cha juchze-n und johle-n un dfroh omme si: ehr Lobe chönnd use-n und luegid au’s Feld! Wie lied’s üsre Herrgott so schön omme bstellt!
2. Lueg, Hannes, do abi, lueg do und dehi! Wie glitzrid im Morgetau d’Wiese nid fy! Das macht, daß der Winter hed Bhüet-di-gott gseit, drum bleris die Gräsli und Läubli vor Freud.
3. Und lueg, wie seb Lerchli em Himmel zuestiigt! Und los, wie’s Gott lobet, derwil, daß es flügt. Bigott, ali Tierli sind lebig und frisch; sie wüsset’s wie d’Mensche, daß der Freühlig cho ischt. |