| lyric | 1. Man nennt mi Anbinner, den Fährjungen bloß,
dat lett mi ganz kolt, ick nenn’ mi Matros’.
Ick warr später Schipper und krieg’n eegenes Schipp,
dann nehm ick all de Minschen, de luurn doht, foorts mit.
Dann fohr ick mit vull Spiek no de annere Etvsiet,
un wnenn se mi denn seht, heur to, wat se denn schreet:
Ref.: Fohr mi mol röber, fohr mi mol föber,
fohr mi mol föber, no’n Kowarderheuft.
Fohr mi mol röber, fohr mi mol föber,
ick sthoh schon lang all un teuf.
Wi fohrt bloß miut di du kannst dat so nett,
so ruhig, so sicher und ok so adrett.
Fohr mi mol röber, fohr mi mol föber,
fohr mi no’n Kowarder heuft.
2. Dat weur Sünnobend Obend, so geg’n half söb’n,
ick smet all dat Tau los, wi wull’n grod no dröb’n,
dor keum so’n lütt Deern an, so pummelig un seut,
mit ’n ganz ,ütt’n Hoot und ganz grote Feut.
Se seggt: „Ach, Du mein Lütten Du teufst doch noch een büdden?“
Ick segg: „Dat is klor“, un dor sung se mi vor:
3. So fohr ick nu hen un so fohr ick nu trüch,
mien Käppen, de Ol, steiht boben op de Brück.
„Hest Tau all los?“ so deiht he mi frogen,
ick denk still bi mi, och foot di doch an’n Mogen.
Is Fierobend nun, die Fohrt, de is denn ut,
denn steiht dor un teuft mien lüttje seute Brut. |