| lyric | 1. Wor de Nordseewellen trecken an de Strand
wor de geelen Blöme bleuhn int gröne Land,
wor de Möwen schrieen gell int Stormgebrus,
dor is mine Heimat, dor bün ick de Hus.
2. Well’n un Wogenruschen weern min Weegenleed,
und de hogen Dieken seh’n min Kinnertied,
markten ok min Sehnen un min heet Begehr:
dör de Welt to flegen, ower Land un Meer.
3. Woll hett mi dat Lewenn all min Lengen still,
hett mi all dat geven,, wat min Hart erfüllt,
all dat is verswunnen, wat mi drück un dreev,
hav dat Glück woll funnen, doch dat Heimweh bllev.
4. Heimweh na min schöne gröne Marschenland,
wor de Nordseewellen trecken an de Strand
wor de Möwen schrieen geil int Stormgebrus
dor is mine Heimat, dor bün ick to Hus. |