| lyric | Mengun' es ma marusa, jeu l'am daspö büman e dumandà per spusa, la’ vess dalönch innan, m’appaina ch’ün la tuocha, disch’ la fa’m il plaschair e cur cha driv l abuocha, schi’m dischla ta taschair; que es bain que, chi’m dà turmaint ma lura’m vaina adimaint cha ma nonna dschair’ adüna meis char Tumasch, sül muond’s sto ir parüna, sün terr’ amar la pasch.
Her saira l’inscuntretti a bratschas cun Gion Grond, tuot indegnà’m fermetti varguogna bain la dschond. Sün que Gion Grond s’as volva disch: «Che hast pers tü qua?» Ed ant co ch’jou’m risolva ’na schleppa el am dà. Bod bod la daivi inavo schi nu’m füss gni’n immaint darcho cha ma nona dscheiv’adüna: Meis char Tumasch! sül muond s’sto ir parüna, sün terr’amar la pasch! Lascha passar las nozzas, ilura’ls vôgl muossar chi chi ha aint las chotschas ed ha da cumandar! Sül tschüvel sto ir Mengia, jou nun incleg plü spass! Ed a Gion Grond schi sgüra ün di til plunti tras! Ma forsa cha i’l m’impissar amo pudess tils pardunar ... cha ma nona dscheiv’adiina: Meis char Tumasch! sül muond s’sto ir parüna, sün terr’amar la pasch! |