| lyric | 1. Härt am Isrand, uf de Hochweid, stönd die Arve ungebeugt. Letschte Schnee fallt ab de Aeschte schmilzt wenn d’Sunne Wärmi streut. Jo, der Bärgwald will verwacht, denn der Früehlig ist scho cho, Jetz wird ’s Läbe wieder Sieger, und der Winter, der mues goh.
2. Schön und trozig, frisch amtriebe breched zarti Chnospe-n-uf. Nodlebüschel a de Sunne setzed roti Cherzli druf. Lueget au, es ist es Wunder! Jo, d’Natur macht üs so froh. UeseBärgwald blüeht jetz wieder, drom wönd mer au zuenem goh.
3. Stolz stoht d’Lärche, wie ne Flamme, lueg es ist e wohri Pracht, wenn der Herbst denn ehri Nodle wundervoll so goldig macht. Sinfonie vo zarte Farbe lüchtet denn im Bärgtal uf: Grüeni Weide, goldig Wälder, blaue Himmel obe-n-uf. |