| lyric | O sontch spiert, nu'm bandunar
aint il tuot il meis urar,
aint in mias uraziuns
m’sajast Segner grazius,
vögliast tü eir am spendrar,
dà’m la vit’ eterna!
Dà’m ün cour real e prus,
dà’m ün cour sincer, bandus,
dà’m ün cour ruot e schachà,
dà’m ün spiert ümilià,
per ch’eu saja degn da tai,
degn da tia grazcha.
$Dà’m ün cour da publichan
chi battaiva cun seis man,
sün seis pet giaiv’el battand,
ch’el füss eir ün pchader grand
e nu chatta ingün
pos
sün quaist muond da larmas.
El cuntschaiva seis puchats,
ch’eiran s-ch’ün pon maculats,
mo el dschaiva d’cour bandus:
m’sajast, Segner, grazius,
nu’m laschar plü lönch languir,
in teis tschêl am piglia!
Tü meis cour, uschè stoust dir:
Pro meis Dieu vögl eu currir;
tü mi’orma, di uschè:
l’Segner aus ma part aqui,
ch’eu poss’esser gia beà
eir aqui sün terra. |