| lyric | Üna saira giava
oura sper il mar,
ed eu cumanzaiva
là a spassegiar,
eu da cour chantaiva
l`üne chanzun,
schi bainbod udit eu
ün amabel tun.
Üna giuvna bella
vez vers mai a gnis
ed am dschaiva quella:
Di’m, che quai voul dir?
Ün tavan da terra
od eu a chantar,
tü uoss’ am declera,
che quai voul maniar.
Eu la giavüschaiva,
ch’ella dess chantar,
ella’m respondaiva:
Quai nu po dvantar,
a chantar ch’eu gniss,
schi da sgür at di,
tü at rumanzessast plü.
QUista giuvna bella
cumaina’ a chantar,
üna vusch fich bella
fa meis cour alguar.
Quai ch’ella chantaiva
nu savaiv’incler,
ma que am paraiva
üna vusch da tschêl.
Chara biuvna bella,
eu’t vögl seguitar,
tia vusch fich bella
fa meis cour legrar;
eu’t vögl dar per splenda
quattermilli rainschs,
cun bun cour at dun eu
tuot quai ch’eu possed.
O crastian da terra
salva tuot per tai,
ta richezza blera
brich nu güd^a mai,
stant la chasa mia
sta in mez il mar,
tü a tuottavia
nu’m poust seguitar.
Scha quai nu po esser,
brich da’t seguiatr,
sto eu laschar esser
ed am cuntantar.
O tü giuvintschella,
va pür e sta bain,
eu giavüsch be qella:
Plü nun ans vezzain! |