| lyric | Ün bel di il verm da lain nu’s sentiva propcha bain, el es i pro’l sar dottur a til plondscher sa dolur.
Quel til ha il prüm guardà, bod tac quia, bod tod là, lur’ha’l dit: „Seis mal quel vain (i’m displascha fich), dal lain!“
Daspö quai il pover verm hat tut giò da pais fich ferm, l’appetit til es passà da magliar lain amalà. |