| lyric | 1. Es Liedli uf der Zunge das sött me ständig haa. Schiint aim es Wërch misslunge, dänn stimmt me s Lied grad aa. Schnäll bringt me zum Verschwinde was sust aim tüüf bitrüebt und wird sich z’ friide finde; nu wil me’s Singe liebt.
2. Im Früelig und im Summer bimgold’ne Sunneglanz, wie mänge stille Chummer vergisst im Lied me ganz! Was sonen Gsang cha büüte wänn’s dusse grüent und blüet; tuet herrlis Gloggelüüte stimmt’s froo aim Hërz und Gmüet.
3. Chunnt liis de Herbst dänn z’ schliiche, de Winter hinedrii, dänn tuet me nüd dergliiche, me wett missluunig sii. Dänn wiil me mee am Schärme und singt us voller Brust; wer amne Lied sich wärme; schöpft neui Lääbeslust.
4. Ihr Lüüt, tüend’ s doch begriiffe: ’s dörf ooni Gsang nüd gaa! s söll jodle-n oder pfiiffe, wer drob e Fröid cha haa. Drum möög sis Liedli bringe, wie’s jedempasst und gfallt; wer hundert Jaar tuet singe, dä wird bis z letst no alt. |