| lyric | 1. Stasch am Fänster, luegsch use, und alles isch grau.
Du sehnsch di nach Wärmi und em Himmel sim Blau.
Doch was gsesch det im Gärtli, was chönt’s ächt au sii?
Es lüchtet so hell und isch doch es chlii?
Es Schneeglöggli lüütet, es lüütet ganz fiin,
me cha’s nume ghöre im Härze drin.
Es Schneeglöggli lüütet, jetzt weisch es isch Ziit:
De Früelig, der Früelig, erisch nüme wiit.
2. Und mängsmal isch Winter, au im Härze drin.
Du gsehsch i dim Läbe kein Zwäck und kein Sinn.
Doch dänn los ganz tüf inne, vielleicht ghörsch es ganz fiin?
De Früelig, er chunnt au im Härze drin.
Es Schneeglöggli lüütet, es lüütet ganz fiin,
me cha’s nume ghöre im Härze drin.
Es Schneeglöggli lüütet, jetzt weisch es isch Ziit:
De Früelig, der Früelig, erisch nüme wiit.
3. Stasch am Fänster, luegsch use, es blüeht immer meh.
Es wird wieder wärmer, und d Sunne schiint meh.
S zieht die use, veruse us de Stube vor’s Hus,
det machsch i dim Gärtli en farbige Struus.
Alli Blueme, si lüüchted, sie lüüchtet ganz hell,
und d Freud isch im Härze s mag cho was well.
Alli Blueme, silüchted, jetzt glaub i au dra:
De Früelig, de Früelig, derr Früelig isch da! |