| lyric | 1. Ich möcht der chöne säge, wie gern das ich dich ham, und das i Sturm und Räge ich immer zue der stah. Ich wett der gern verzele, was du mir alles bisch, im Dunkle und im Helle du mir Vertroue gisch.
2. Und wonis wott probiere, da bliit mer’s Wort im Hals, cha nüt me weder luege. Mis Luege seit der alls. Ich wett der d Händ histrecke: so nimm mi, ich bi dii, ha nüt me zum Verstecke, und s cha nüd andersch sii. |