| lyric | 1. Wänn mis Mäitli Hochsig hät,
goot’s mer ächt verloore?
Chönt es bitzli truurig sii,
s isch doch erscht geboore.
Mues es eigni Wäg lo goo,
wettis no chli bhalte
D’Jöörli gönd so schnäll verbii,
a de Chind merksch s alte.
2. Wänn mis Mäitli Hochsig hät,
wirds mer äism,ool tütli:
Chönt es bitzli nydisch sii,
uf das herzig Brütli.
S hät es fäine junge Maa,
s Läbe lyt no offe,
rungsum Glkück und Suneschii,
d Liebi starch und s Hoffe.
3. Wänn mis Mäitli Hochsig hät,
töörf mi nüd beklage.
Chönt es bitzli z Fride sii,
mir häts nooegschlage.
Was em gleert und mit gää haa
hät sich chöne setze.
S isch nüd alls vergäbe gsii,
ire Maa wirds schetze.
4. Wänn mis Mäitli Hochsig hät,
wott em Blueme ströie.
Cha gwüss nüüt als glückli sii,
und mi mit em fröie.
Ha mers häimli tröime loo,
s gäb en Maa uf Aerde,
was cha gärn haa und debii,
überglückli wärde. |