| lyric | 1. Es isch es Meiteli, s goht i d Schuel, das hed allwäg e gspässige Stuel, es ranget immer hie und här, wie wenn er ganz voll Gufe wär.
2. De guggetsgschwind zum Fänster uus, de Spatze no ufs Nochbers Huus, bysst Oepgel a, schlüft unter d Bank, wenn lütet rüefts: „Gottlob und Dank!“
3. Es rönnt wies Bysewätter hei: „Juhe, am Nomittag isch frei, das Lehre lauft mer afo no, morn weiss i doch nüt meh dervo.!“ |