| lyric | 1. Der Esel vom Martin, dä isch e Katastropfe, wie ne Sirene, wenn alli wettend schlofe, singt er und brüelet: „Ia, ia!“ dur ds Huus, d’Mamma verzwiflet: „I halt das nümme uus!“
2. Der Martin, dä redet sim Esel ernsthaft zue: „Esel, zum schloofe do brucht der Mensch si Rue.“ Der Esel git sich Müe, drei Tag ohni Ia doch denn am Vierte fangt alles wieder aa.
3. Hüt mues der Esel endgültig us em Huus. Der Martin, dä brüelt und it em no en Kuss. Strichlet ne am Ohr und fueteret ihm Kueche. D’Mamma, die seid: „Los, du kasch ne jo go bsueche.“
4. BIm Herr Franconi, döt stoht er uf der Weis, öppe goht’s em guet und öppe goht’s em mies. Doch wenn der Martin z’Bsuech kunnnt, denn rüeft er lut: „huura! Martin du bisch super!“ Der Martin rüeft: „Ia!“ |