| lyric | är isch mit syre staffelei am sunntig über land
und het es sujet gsuecht won är chönnt male
da trifft sy künschtlerblick uf ene chue am waldesrand
är gseht: das git es meischterwärk, nid z’zale
är stellt sech uf und malt zersch linggs dr wald im hintergrund
e hügel rächts, chly himel no derzue
druf macht er vorne ds gras rnit vilne blueme drinn und chunnt
am schluss zur houptsach, nämlech zu dr chue
är mischt uf syr palette zarti brun mit gschickter hand
und tunkt dr pinsel dry und setzt nen a
doch won er jitz e letschte blick wirft uf sy gägestand
isch plötzlech, o herje, d’chue nümme da
das uverschante tier isch usegloffen us sym bild
kei mönsch weis, was vo dert ins het vertribe
s’isch nümm zrüggcho, ou won är grüeft und gwunke het wi wild
e wysse fläck isch uf dr lynwand blibe
no lang a sälbem sunntig isch är gsässen a der stell
het gwartet vor syr staffelei, dass da
- es bruuchti nid di glychi z’sy - e chue derthäre well
wo ihn no würd sys bild vollände la
doch d’wält isch so perfid, dass si sech sälten oder nie
nach bilder, wo mir vo’re gmacht hei, richtet
so hei uf dere matte die banausehafte chüe
dä asatz zum’ne meischterwärk vernichtet |