| lyric | singet, dir alli, won es muul heit
singet mit mir zum lob vo’r fuulheit
i widmen ire jitz mys lied
ir fuulheit ligt - und darum sing ig -
e kunscht, e wysheit, ja, d’bedingig
wo ersch dr mönsch zum mönsch erziet
wi chöi eim ds läbe doch vermyse
die wo eim ständig wei bewyse
was si nid alles chöi und tüe
wo, statt mit irem flyss z’hushalte
raschtlos betribsamkeit entfalte
vo früe bis spät, vo spät bis früe
me trifft hütt mängen a, wo haschtet
und chlönet, är syg überlaschtet
und heig vil z’tüe und gar ke zyt
das chlöne isch nid sälte ghüüchlet
si sy no stolz druf, wil’s ne schmychlet
si syge halt wichtigi lüt
da loben i mir die, wo flohne
wo iri arbeitschraft tüe schone
und üsi närve no derzue
was denen abgeit a dr leischtig
das profitiere si de geischtig:
s’git nüt wo aregt wi ds nüttue
doch gloubet nid, das chönn eim glücke
we me sech eifach tüegi drücke
vo jeder arbeit tag und nacht
es mues dr mönsch (so isch er gartet)
en arbeit ha, wo uf ne wartet
und won er gniesserisch nid macht
zueggäh, me mues o opfer bringe
opfer a gält vor allne dinge
für vil e schmärzleche verzicht
doch we me fragt, was d’fuulheit nützi:
si isch die allerbeschti stützi
gäge d’versuechig vo dr pfiicht
jitz mues i aber hurti höre
ds lob vo dr fuulheit hie z’beschwöre
i ha’s scho jitz um d’wirkig bracht
dir gloubet mir ja gwüss ke zyle
wii i ja sälber mittlerwyle
es sibeströphigs lied ha gmacht |