| lyric | 1. Stühnd uuf, stühnd uuf, ihr Chrischtelüüt!
Der Härrgott git es Zeiche.
Im Gloggestuehl rüeftds Morgeglüüt,
und d’Nacht will langsam bleiche.
Stoggtunggel isch es gsy.
Vernaglet sibefach, i gsaarget mitte dry,
lyt d’Seel sündeschwach.
2. Stimm a, o Chritschegmeind,
stimm a, schnuuf d’Oschterluft zum Singe!
Der Tod dörf ds letschti Wort nüd ha,
cha d’Seel nüd z’Bode zwinge.
Verby isch d’Aatenot!
Der Chlotz isch abem Grab
und liechtet eim der Tod,
ninnt alles Eeländ ab.
3. Der Stei vom GRab, der Stei vum Härz!
M gspüürts, wie d’Tulpe trybet;
was Schuld isch, i der Gnad verjährts,
sobald mer Oschtre schrybed.
I Führ und Sunneglanz
vergaht der Määrzeschnee.
Ihr Chrischte, taued ganz!
E Gemind rüeft d’Bäch i See! |