| lyric | 1. Cun l'alv ussa contan utschals sin tuts mauns. „Si gl’ei primavera, levei, o carstgauns.“ E flurs gest naschidas intunan sils praus: „Vegnu uss e schei ils quitaus!“
Ins queta d’udir dapertut mo in griu: Gl’unviern, il crudeivel, ha ceder stuiu. En l’ari’ ed el tratsch sereghel’ ei puspei, carstgauns gl’ei il temps de cantar, cantei, o cantei.
2. i. cant ei in dun, ei inscazi divin, che legr’e conforta nies cor senza fin. Cun el san ins tgunsch tras la veta passar, mo paupers san buca cantar.
La vusch nus alzein per la patri’e l’amur per tut quei ch’ei niebel e dign ded honur. Els uns exprimin nus deletgs e nos plontsch, e tut ch’el admira il cant, il cant dils Romontschs |