| lyric | 1. Wo die Nordseewellen trecken an den Strand,
wo de geelen Blomen blöh’n int gröne Land.
Wo de Möven schrieen hell in Stromgebrus,
dor is miene Heimat, dor bünn ick to Hus.
2. Well’n un Wogen sungen dor min Weegenleed,
un de hogen Dieken kennt min Kinnerleed,
kennt ook all min Sehnsucht, as ick wussen weer,
in de Welt to fleegen, öber Land un Meer.
3. Wull hett mi dat Leben all min Lengen stillt,
hett mi allens geben, wat min Hart nu füllt.
Allens is verswunnen, wat mi quäl’ un dreew,
heff dat Glück ook funnen, doch de Sehnsucht bleew.
4. Sehnsucht na min leewet g'rönet Marschenland,
wo de greelen Blomen hlöh’n, in’t gröne Land,
wo de Möwen schrieen hell in’n Stormgebrus,
dor is mine Heimat, dor bünn ick to Hus. |