| lyric | 1. Grüaß di Gott, mi subers Låndle, döt am Rhi und Bodesee! Los, i bring der hüt a Ständle und vergiss derwil mi Weh. Ane, man i di so gern, bist holt schö, min Ougestern!
2. Jo, vom junge Rhi zum Ifar, und vom Pizbuin zum See, schöner singt döt jeda Pfifar, schöner blpht der Guggarklee. Und a Moielüftle goht, daß vor Freud der Otem b’stoht.
3. Und a Völkle frumm und wacker, das i Tal und Berge wohnt, schaffet froh i Wies’ und Acker, Not und Arbeit ist es gwohnt. Völkle, sieht der Herrgott di, schout er lieb und fründle dri. |